Düşünün ki, herkesin size güldüğü, önemli hissettirdiği, saygı gösterdiği bir ortamda, bir anda arkanızı döndüğünüzde kocaman bir boşluk oluyor. Yanınızda olanların o boşluğu doldurup dolduramadığını bile tartamıyorsunuz, her taraf birer dikenli teller topluluğu gibi aslında.

Bir gelenek sayın deseniz, kesinlikle dedikoduyu sayardım, feodal ve gerici kalan. Sisteme bulaşmış ciddi bir lekedir aynı zamanda, eskiden en azından birbirine efelenmeler, meydan okumalar, yüzüne karşı çekiştirmeleri görebilirdik. Sistemin değişmesi ile birlikte şimdi birer maske ile geziyoruz. Bu maskelerin altındaki yüzü keşfedebilmek bir kenara, kendimizde bile maske var mı diye sorgulama ihtiyacı duyuyoruz.

Maskelerin güldüğü noktada, siz de bir an umutlanıyorsunuz, acaba gerçekten olabilir mi diye. Bunlar maske değil, insanlar samimi, insanlar birlikte, insanlar bir arada yaşama sevincini paylaşıyor diye… Halbuki gerçeği en zor anınızda hatırlıyorsunuz. Ve eğer temiz kalmışsanız, dokunduramıyorsunuz gururunuza, sistemin başka bir hastalığı olan pes etmek geliyor aklınıza.

Bu sanatı sürdürebilen az insan olduğu açık. Hayatı genel geçer kurallardan, inançlardan ve duygulardan öte, çok net bir gereklilikten dolayı yürütmek isteyen insanlara karşı işlenen bu maske takma suçu, ağır cezalara tabii tutulmadıkça, daha çok pes eden olacaktır. Sanırım, bu ağır cezanın ta kendisi, maske takanları teşhir etmektir.

Tembel insandır maske takan insan… Sözünde durmayan insandır… Dedikodu yapan insandır… En çok konuşup, en az işi yapan insandır…

Hayatınızda temiz kalma sanatına karşı verilecek tek mücadele, temiz kalmanın verdiği dik duruş ve teşhir etmek amacıdır. Hayatta sizi saf olarak görenler, aptal diyenler, bunu da size karşı samimi bir eleştiriymiş gibi sunanlar olacaktır. Ancak bunlar bile birer maskedir. Gerçeğin kendisi ise, sizin mücadelenizdeki samimiyettir.

Bu satırları sizlere samimi ve hayatınız boyunca aklınızda kalacak bir hatıra olarak yazdım.
Bir çoğunuz ile tanışamasam da, dışarıda yaşamı değiştirmek ve daha güzel kılabilmek adına, yani sizler için mücadele ettiğimi, bu satıları da bu mücadelenin bir parçası olarak görmenizi istediğimi belirtmek isterim.

Çünkü, olaylara karşı sizlerden biraz daha fazla tepkili, biraz daha rahatsız biri olarak, sürekli bu uğraşın içinde oldum. Buna rağmen tanıştığım bütün arkadaşlarım ile hiçbir anımı unutmadığımı, diğer yandan yaşamın geri kalanında da sizlerin her zaman yanında olabileceğimi belirtmek isterim.

En ilginci ise, sanki hala yarın okula gidecekmişiz gibi, okulu arıyorum. Çünkü biraz assam da, arkadaşlarımla geçirdiğim her an güzeldi. İçlerinde tanımaktan çok büyük şeyler elde ettiğim insanlar oldu. Ancak herşeyin olduğu gibi, bu sürecinde bir sonu vardı ve o son bir çoğumuz için geldi. Artık daha zorlu bir mücadelenin içine atılıyoruz ve gelecekte neler olabileceği, neleri göz önünde bulundurabileceğimiz hakkında çok küçük ipuçları vermek isterim. Bunun en önemli nedeni, özellikle okuduğumuz bölümün bize dayattığı gibi, rekabetçi bir yapıya girecek olmamızdır.

Sevgili işletmeci arkadaşlar, gireceğimiz bu yapıda bizleri aç gözlü, sinsi ve iki yüzlü insanlar beklemekte. Artık arkadaşlıkların gerisinde para kavgası olacak, para yaşamınızın merkezine konulacak. Çoğu zaman hakkınız yenecek. Rahat çalışsanız bile, insanların problemleri sizi rahatsız edecek. Ancak gerçek şu ki, dayanışmanın, arkadaşlığın, beraberliğin yerini hiçbir şey alamaz. Hiçbir arkadaşımın, gözü dönmüş, paraya para demeyen, kibirli, burnu havada yöneticiler/sermayedarlar olmasını istemem. Hele hele ağzında purosu ile, etrafa gülücükler saçan, ekonomide kâr maksimizasyonuna dayalı sistemi meşru kılmak için elinden geleni yapan, entel liberal amcalardan ya da teyzelerden olmanızı hiç mi hiç istemem. Bu yüzden ne olursa olsun, insanlarla birlikte olmayı, insanları dönüştürebilmeyi, insanları uyuma doğru evirilmelerini sağlamaya lütfen özen gösterelim. Bize öğretilenleri sorgulamayı ve onların alternatiflerini incelemeyi bir görev bilelim.

Diğer bir gerçek ise, ülkemizin geleceğidir. Yapı olarak, temelleri sağlam ancak binası çürük bir ülkedeyiz. Bu yüzden bu gerçeği de göz önünde bulundurarak, her zaman ezilenin, haklının ve hayatı sevenlerin yanında yer alalım. İşte o zaman yanında ilk bulacağınız kişinin ben olacağımdan emin olabilirsiniz.

Dikkatimi çeken başka bir konu ise, mezuniyet töreninde, dekanımız Erhan hocanın konuşması sırasında, hiçbirinizin dinlememesi olmuştu. Halbuki Erhan hoca, matematik derslerinde öğrettiklerinden çok değerli bir şeyi bizlere anlatıyordu. Bu vurguyu tekrar yapmak istiyorum. Kendisi, Mustafa Kemal Atatürk’ün bir sözüne atıfta bulundu:

“ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. benim manevi mirasım ilim ve akıldır. beden sonrakiler, bizim aşmak zorunda olduğumuz çetin ve köklü zorluklar karşısında, belki gayelere tamamen eremediğimizi, fakat asla taviz vermediğimizi, akıl ve ilmi rehber edindiğimizi tasdik edeceklerdir. zaman süratle ilerliyor. milletlerin, toplumların. kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve ilmin gelişimini inkar etmek olur. benim türk milleti için yapmak istediklerim ve başarmaya çalıştıklarım ortadadır. benden sonra beni benimsemek isteyenler, bu temel mihver üzerinde akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse, manevi mirasçılarım olurlar.”

Sevgili dostlar, bu satırlar bizim yapı taşlarımızdır. Lütfen çalışma hayatınızda, bu sözleri bir kenara koyarak iş yapmayınız. Çünkü sorgulamak, dönüştürmek, değişimci olmak ve bilime önem vermek, size mutluluğun kapısını açacak anahtardır. Bu anahtarın kaybedilmesi, sizi yalnızlaştırır, mutsuzlaştırır. Sizi para değil, hayatı dönüştürmek mutlu edecektir, bir mücadele içine atılmak, birşeyleri değiştirmek, adaleti sağlamak mutlu edecektir. Bu mutluluğu tatmaktan asla taviz vermeyiniz.

Bütün sıra arkadaşlarıma hayatlarında başarılar diliyor, onlara bu yaşamda doğru seçimlere davet ediyorum. Ve bu davet bizim değildir… Bunu iyi bilelim.

Ama 21 Mayıs 2010 günü İstanbul Üniversitesi – Basketbol turnuvası finalinde gördüklerim, bunu artık fizik ötesi bir sevgiye dönüştürmüş durumda.

Öncelikle, maçı muhteşem bir mücadele ile kaybeden İşletme Fakültesi’ndeki bütün arkadaşlarımı tek tek kutluyorum. Bir çoğu ile beraber antreman yapma ve geçen sene aynı takımda oynama şansını elde ettim ve güzel bir tecrübeydi. Bu sene daha iyi mücadele ederek, daha çok çalışarak, finale kadar yükseldiler. Özellikle beraber oynadığım Nihat’a, Orhan’a, Kaan’a, Atakan’a ve Yavuz’a, üstüne bir de şu an Amerika’da olan Mert’e, bu dönemde verdikleri emekler dolayısıyla teşekkür ediyorum.

Ancak o gün final maçında çok daha fazlasını yapan bir adam vardı: Hakan Yılmaz.

Hakan ağabey hakkında çok fazla bir şey bilmiyorum maalesef. Oynayamadık beraber. Ancak o gün attığı 42 sayı, çaldığı toplar, yapmaya çalıştığı smaçlar ve muhteşem mücadelesi ile, şampiyon olamayan takımın en değerli oyuncusu olarak, basketbol konusunda “iyi oyuncu” ile “süperstar” arasındaki farkı bize öğretmiş oldu.

Maçı kaybederken üzülen oyuncuların tek sıkıntısı, ona yardım edememek olmalıydı sanırım. Ancak bir çoğu 18 sayıdan dönen maçta güzel bir oyun oynayarak kaybetmenin gururunu yaşamaktaydı. Ancak Hakan ağabey, ödülünü aldı, oğluna verdi, sonra da karşı takım oyuncularını tebrik ederek, soyunma odasına gitti.

Onu izleyenler ise hala o sahada nasıl bir büyünün bulunduğunu anlamaya çalışıyordu.

Çok fazla kurculamaya gerek yok, sahada gerçek bir basketbolcu vardı ve o görevini fazlasıyla yaptı. Bu görevi layıkıyla yerine getirdiğin için teşekkürler Hakan ağabey.

Bu bulanıklığı kısmi olarak kaldırdığımı düşünenlerden olarak, kendi başıma bazı işlere giriştim. Aslında hepsinde başarılı olmam için başkalarına bağlı olduğumu biliyordum, çünkü kollektif olmak başarının sırrıdır. Ama olmadı çoğu zaman. Bunun sonucu bazı yükleri kendim taşıdım. Başarısını zaman gösterecektir. Ama bunu niye yaptım ve neler yaptım?

Tek başıma akıl verdim insanlara, mesela şu üstünde didindiğim dergi. Zamanımın çoğunu alıyor. Bunun üstünden insanlarla görüşmeye çalışıyorum. Son zamanlarda çok etkili de oluyorum. Ama sonunda “tek başıma olmuyor, daha önümde 6 milyar insan” var diyorum. Tek bir kişinin bile farklı tepkileri, beni sıkıyor. Nedir çekici olmayan diye sormama neden oluyor. Ve bunun için aylarca uğraşıyorum, dergiyi hazırlıyorum, siteyi düzenliyorum, içeriğini güncelliyorum, yeni insanlar katmak için sanaldan “kız taklidi” yapıyorum. Herkesin peşinde para diye geziniyorum. Annemle, babamla tartışıyorum. Hatta yetmiyor, onların arkadaşlarıyla, yeğenleriyle tartışıyorum. Çok sert yazıyormuşum… Sonra yetmiyor, sokakta insanların küçümseyici bakışlarını çekiyorum. İnsanın aklına ilk gelen, onlara acımak olur ama benim aklıma gelen onların da değişimi oluyor.

Bir tek siyasi yaşamda olmuyor bu. Arkadaşlarımın da değişimi için uğraşıyorum. Çok fazla sorunlu arkadaşım olduğu söylenemez ama bir – iki tanesi için biraz hırpalamışımdır kendimi. Hataları görmezden gelmek mi dersiniz, hata yapınca af dilemek mi dersiniz, bir değişimini görünce o aptal gülüşümü ortaya çıkarmak mı dersiniz… Saymakla bitmez. Ama uğraşıyorum bir şekilde. Tek başıma…

Ve o kadar ki, kollektifliğin olmadığı yerde etkisiz kalıyorum artık. Örneğin okulda bu kadar suskun olmamın nedeni bu oluyor. Çünkü yığın o kadar ağır ki, tek başına taşımak, dönüştürmek imkansız. Tek başına konuşmanın faydası da gittikçe azalınca, yormak istemiyorum kendimi. Okul dışındaki çekicilik, daha kolay değişimin olması. Ve diğer taraftan okulun huzuru, bazen sorunlardan beni saklayan bir siper.

Kısacası, tek başıma, her türlü değişimi sağlamaya çalışıyorum. Bir yük kaldırmaya çalışıyorum. Ben deli miyim yahu, elalemin derdi beni mi deldi? Yoksa kendi benzerlerimi görmek beni mutlu mu ediyor, bu paranoya içerisinde simetri hastası bir paranoyak mıyım?

Hayır, ikisi de değil. Ben bu yapının değişeceğini bilen ve bu yüzden mevcut olandan rahatsız olan bir vatandaşım. RAHATSIZIM. İnsanların birbirini yemesinden, yalan söylemesinden, inkar etmesinden, zarar vermesinden, sömürmesinden dolayı rahatsızım. Çözümü biliyorum, ama çözümü bilmek de yetmiyor bazen. Onu gerçekleştirmek için elindeki imkanı kullanamayınca, yine aynı problem takılıyor aklına, acaba çözüm mü yanlış diyorsun. Hayır, sorun şu ki, elinden bir şey gelmesi için gerekli güç bir türlü toplanmıyor.

İnsanlar rahatsız olmuyor. Onun yerine umursamazlıklarını ve ya sistemin dayattığı “manik ilacını” kullanıyorlar. Ama sorun aynen duruyor. Hala insanlar inkarcı kalıyor, hala birileri kazıklamaya devam ediyor, hala aşklar bir heyecanın, bir hastalığın sonucu olarak gelişiyor. Tecavüzler ortaya çıkıyor, hayat kirleniyor, yalanlar çoğalıyor. Bu durumda ayıptır söylemesi, karganın bile burnu b*ka batıyor. Ama yine de, rahatsızım, işte bütün sorunum bu.

Önce onları tanımlayalım. Kötüler, çok sinsidirler. Sizi sürekli bir uyuşturucu kullanıyormuşçası da ikna çabaları içerisindedirler ve güçlerini kullanmaktan hiç çekinmezler. Kötüler, sizi en yakın oldukları anda satmak için doğmuşlardır. Kötüler, yüzünüz kızardığında size sürekli “numara yapıyor” der. Kötüler, insanları yaralamak için ellerinden geleni yaparlar.

Kötülere karşı mücadelede iki yöntem vardır. Ya yok edersiniz, ya da dönüştürürsünüz. İyilerin tarafında olmak zor, dolambaçlı bir yoldur. İyiler, saftırlar. Onlara istediğiniz kadar güvenebilirsiniz, istediğiniz kadar kazık da atabilirsiniz. İyiler, size bütün kötülerin sırt çevirdiği bir anda, elinizden tutmak için yanınızda olandır. İyiler, kalplerini mutlulukla temizlerler, insanlığa artı değerler sunarlar. İyiler, ya bir çok şey yaparlar, ya da hiçbir şey yapmazlar.

Hiçbir şey yapmamak, çok kolaydır. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyerek, kulaklarınızı tıkayarak, la la la la la diyerek ortalarda gezinebilirsiniz. Ancak çok iyi bilinir ki, o kötülük size dokunur. Bugün yaşadığımız süreç, tamamen iyi insanları yönetime katma sürecidir. İyinin kötüsünün, kötünün iyisine dönüşmemesi için, elinden geleni ardına koymama sürecidir.

Ve o kötüler, artık karşılarında çok bilinçli, çok tutarlı ve çok şerefli düşmanlara sahipler. Saflar çoktan seçildi, kazanan ise meydanda belli olacak.

Kötüler ile savaş, asıl şimdi başlıyor!

“Loser” kelimesi, işte bu fevkaladenin fevkinde kelimelerden biridir. Ne maytap geçmeye çalışan bir espiridir, ne de insanı yerin dibine geçirmeye çalşan sert bir ifadedir. Durumu net olarak ortaya koyan, herkesin çabucak anlamasını sağlayan bir kelimedir. Türkçe karşılığı ise “kaybeden” demektir, aslında az önce yaptığımız tanıma pek uymuyor, kolayca anlaşılabilen bir kelime. Ama onu üstün yapan durumu tam olarak tarif etmesidir, araya başka bir mana koymamasıdır. Basit ve derin anlamlı olmasıdır.

Kaybetmek, bir hastalıktır. Bir başladı mı, üst üste gelir ve asla kesilmez. En ufak bir yerinizdeki ağrıdan dolayı sağlığınızı kaybederseniz, nanay… Öbürü de gelir. İşinizi kaybederseniz, geçmiş olsun, donunuza kadar soyulmuştan beter olursunuz. Aşkınızı kaybederseniz, yazık… Kıyamam. Geçiyorum bu noktayı. Peki en çok kaybetme ile özdeşen spora gelince… Onda da kural aynı, kaybedersiniz, şeytanınız bol olsun diyen ilk aklı evvele küfür sallarsınız.

Peki kaybetmenin tedavisi var mıdır? Evet, aslında hemen önlem alırsanız bu iş kronik hale gelmez. Bilindik bir önlemdir. Hata yapmazsan yılan sana dokunmaz hesabı, dengeleri iyi tutturan biriyseniz, “winner(kazanan)” olursunuz. Ama benim yurdum insanı kaybetme psikolojisine o kadar alıştırmış ki kendini, ne olursa olsun biz sürekli kaybederiz diyorlar. Yani sorun kronik. Kaderci ve arabesk. Boşuna Orhan baba çığırmamış “Batsın bu Dünya” türküsünü…

Kaybeden olmanın aslında bir ayıracı var. Bu iyi ile kötünün savaşı gibi… Mutlu olmak ya da mutsuz olmak, sizin kaybettiğinizi ve ya kazandığınızı gösterir. Sporda skor tabelasının yarattığı etkidir bu. Bazen öndesinizdir ama o kadar paspal, o kadar kafanız başka yerdedir ki mutlu olamazsınız. İşte o zaman kaybedensinizdir ve sürekli kaybedersiniz, mutsuz olursunuz. Ancak bazen kaybedip dersler çıkarırsınız. Bir aşkın bitişinin en olumlu noktası budur. Hele hele kerelerce insan kaybetmenin, dibe vurmanın sonucu, mutlu bir birlikteliktir. Kaybeden olmaktan kurtulmanın en büyük tedavisi, ona bağışıklık kazanmak ve dibe vurmaktır.

Kaybeden olmanın başka bir yolu da hile yapmak ya da yalan söylemektir. Bunu başkalarına yaparsın, kendine yaparsın, hiç farketmez, yedin ayvayı. Dürüst olup kaybetmek kadar kazanç dolu bir şey yoktur. Çünkü o senin emeğindir. Belki bazıları “vay enayi” falan diye kalayı basar ama özüne olan sözün her zaman geçer, kendini kontrol edebilirsin.

Hastalık binbir türlü, ama günümüzde insanlarımızın en çok yakalandığı hastalık kaybeden olmaktır. Kazanmaya kazanmaya kazananları da eleştirir oluyoruz. Biraz aklın başa ermesi diyorlar ya, ondan lütfen…

Toronto Raptors formasıyla 68′i ilk beşte olmak üzere 73 karşılaşmaya çıkan Hidayet Türkoğlu, normal sezonu 11.4 sayı- 4.7 ribaund- 4.1 asist ortalamalarıyla tamamladı. Maç başına 30.9 dakika sahada kalan milli basketbolcumuz %40.9 saha içi, %37.4 üç sayı ve %77.5 serbest atış ortalamaları tutturdu. Sezonun en yüksek sayısını (26) 28 Ocak 2010′da New York Knicks deplasmanında kaydeden Hidayet, 11 Nisan 2010′daki Chicago Bulls maçında ise kariyer savunma (16) ve toplam (19) ribaund rekorunu geliştirdi.

Milwaukee Bucks‘ta oynayan Ersan İlyasova da 80 maçta forma giydiği normal sezonu 10.3 sayı- 6.4 ribaund- 1.1 asist ortalamalarıyla noktaladı. 31 karşılaşmaya ilk beşte başlayan ve maç başına 23.5 dakika süre alan milli basketbolcumuz %44 saha içi, %33.2 üç sayı ve %71.4 serbest atış ortalamaları yakaladı. NBA‘deki en başarılı sezonunu geçiren Ersan, sayı (25), saha içi isabet (10), hücum ribaundu (7), savunma ribaundu (10), toplam ribaund (16), asist (6) ve top çalma (4) istatistiklerinde kariyer rekorlarını kırdı.

Utah Jazz forması giyen Mehmet Okur ise tamamına ilk beşte başladığı 72 karşılaşmada 13.4 sayı- 7 ribaund- 1.7 asist- 1.1 blok ortalamalarıyla oynadı. Maç başına 29.4 dakika süre alan temsilcimiz %45.5 saha içi, %37.8 üç sayı ve %82 serbest atış ortalamaları tutturdu. Sezonun en yüksek sayısını (28) 3 Şubat 2010′da Portland Trail Blazers deplasmanında kaydeden Mehmet, 3 Kasım 2009′daki Dallas Mavericks maçında da kariyer asist (5) rekorunu geliştirdi.

]]> http://oz6u12.tepkivedegisim.org/?feed=rss2&p=215 0 http://oz6u12.tepkivedegisim.org/?p=212 http://oz6u12.tepkivedegisim.org/?p=212#comments Sun, 11 Apr 2010 18:04:34 +0000 admin http://oz6u12.tepkivedegisim.org/?p=212 Şu anda elleriniz üşüyor olabilir, evde hala soba yakıyor olabilir ya da hala şort-tişört ikilisinin tadına varamamış olabilirsiniz. Ama artık bahar geldi. Evet, kesinlikle geldi.

Bir kere vizeler bitti. Bu sene ne kadar erken başlasa da, vizelerin bitmesi demek, okuldaki o muhteşem bahar şenliklerinin başlaması anlamına gelmekte. İnsanlar cıvıl cıvıl, hele geçen sene abartılan kıyafetleri düşündükçe, ilginç kareler ortaya çıkacaktır. Ayrıca bu sene son yaz dönemim olacak umarım. Bu da bu günlerin tadını çıkarmam gerektiği anlamına geliyor.

Diğer taraftan, artık bir yeriniz donmuyor oynarken. Aslında daha gençken, pek fark etmiyordu. Karda bile basketbol oynuyorduk. Belki yeteneksizdik ama muhteşem bir azmimiz vardı. Keşke biraz da yeteneğimiz olsaydı. Peki şimdi nasılım? Bu kocaman göbekle en iyi nasıl olunuyorsa öyleyim. Oynadığım tek maçta az daha yeniliyordum, biraz kasınca kazandık tabii ki. Ama daha güzeli, halı saha maçları dönemi de başlıyor. İşte baharın başka bir işareti daha.

Ve aşk… İşte o da var be. Şimdi sırıtıyor ekranın başında, bir saniye sonra bana manyak diye mesaj geçecek ama var işte. Ve o bu mevsimde çok mutlu oluyor, güneş açınca onun da yüzü gülüyor. Onun yüzü hep gülüyorsa, anlayın ki bahar gerçekten gelmiştir. Ve bu bahar, öbür baharlardan çok farklı.

Baharın başka bir işareti ise bahçemizde açan kiraz ve erik ağaçları… Bir kaç haftaya onlar da açacak, hatta erik açmaya başlamış bile. Tezgahlarda ilk korsan erikleri görmeye başladık bile. Kiraz ise hemen penceremizin önünde, en az 15 metrelik bir ağaç ve 3. kattaki evimizi buluyor. Hatta özel aleti bile var. Tadı mı? Muhteşem. Sanırım şu apartmanı terk etmeyecek olmamızın tek nedeni o ağaç.

Ve baharın son işareti, şu adı iyice uzaylaşan ÖSS oldu. İlk etabı bugün yapıldı ve giren arkadaşlarım pek mutlu ayrılmadılar. Ama olsun, bunun ikinci yarısı var diyeceğim ama o da yok. Çünkü çoğu sadece birinci bölüme giriyor. Bakalım seneye hangileri bizim okulu kazanacak diye merakla beklemekteyiz ayrıca. Baharın pek hoş olmayan bir işaretidir bu sınav. Ama o da bir işaret.

Sonuç olarak, gerçekten bahar gelmiş.