Basketbol güzel bir mesele… Hakikaten bu sporu neden sevdiğimi çok iyi anlıyorum. Çünkü içinde muhteşem bir heyecan ve muhteşem bir çalışma var.

Ama 21 Mayıs 2010 günü İstanbul Üniversitesi – Basketbol turnuvası finalinde gördüklerim, bunu artık fizik ötesi bir sevgiye dönüştürmüş durumda.

Öncelikle, maçı muhteşem bir mücadele ile kaybeden İşletme Fakültesi’ndeki bütün arkadaşlarımı tek tek kutluyorum. Bir çoğu ile beraber antreman yapma ve geçen sene aynı takımda oynama şansını elde ettim ve güzel bir tecrübeydi. Bu sene daha iyi mücadele ederek, daha çok çalışarak, finale kadar yükseldiler. Özellikle beraber oynadığım Nihat’a, Orhan’a, Kaan’a, Atakan’a ve Yavuz’a, üstüne bir de şu an Amerika’da olan Mert’e, bu dönemde verdikleri emekler dolayısıyla teşekkür ediyorum.

Ancak o gün final maçında çok daha fazlasını yapan bir adam vardı: Hakan Yılmaz.

Hakan ağabey hakkında çok fazla bir şey bilmiyorum maalesef. Oynayamadık beraber. Ancak o gün attığı 42 sayı, çaldığı toplar, yapmaya çalıştığı smaçlar ve muhteşem mücadelesi ile, şampiyon olamayan takımın en değerli oyuncusu olarak, basketbol konusunda “iyi oyuncu” ile “süperstar” arasındaki farkı bize öğretmiş oldu.

Maçı kaybederken üzülen oyuncuların tek sıkıntısı, ona yardım edememek olmalıydı sanırım. Ancak bir çoğu 18 sayıdan dönen maçta güzel bir oyun oynayarak kaybetmenin gururunu yaşamaktaydı. Ancak Hakan ağabey, ödülünü aldı, oğluna verdi, sonra da karşı takım oyuncularını tebrik ederek, soyunma odasına gitti.

Onu izleyenler ise hala o sahada nasıl bir büyünün bulunduğunu anlamaya çalışıyordu.

Çok fazla kurculamaya gerek yok, sahada gerçek bir basketbolcu vardı ve o görevini fazlasıyla yaptı. Bu görevi layıkıyla yerine getirdiğin için teşekkürler Hakan ağabey.